Teodor Jeske-Choiński
Biografia
Teodor Jeske-Choiński urodził się 27 lutego 1854 roku w Pleszewie, w rodzinie urzędnika sądowego. Po ukończeniu gimnazjów w Śremie i Poznaniu, studiował inżynierię drogową we Wrocławiu, filozofię w Pradze i literaturę w Wiedniu. W 1880 roku ożenił się z kompozytorką Ludmiłą z Mikorskich.
Po studiach zamieszkał w Warszawie, gdzie początkowo związany był ze środowiskiem pozytywistów, ale w połowie lat osiemdziesiątych XIX wieku stał się czołowym publicystą młodych konserwatystów. Publikował m.in. w „Słowie”, „Wieku” i „Roli”. W latach 1889-1890 przebywał w Paryżu, później we Lwowie, gdzie redagował „Kronikę Powszechną”.
Był autorem około 30 powieści, dramatów i nowel o tematyce historycznej i współczesnej. Jego najsłynniejsze dzieła to „Gasnące słońce”, „Ostatni Rzymianie” oraz „Tiara i korona”. Tworzył w opozycji do Henryka Sienkiewicza, kładąc nacisk na zgodność z faktami historycznymi i uniwersalne wartości europejskie.
Jeske-Choiński był również krytykiem literackim i publicystą. W swoich pracach bronił tradycyjnych wartości katolickich, krytykował modernizm i socjalizm. Zmarł 14 kwietnia 1920 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.