Stanisław Niziński

Duchowny katolicki, działacz niepodległościowy i społeczny
16.04.1848 05.12.1932 Pleszew

Biografia

Stanisław Niziński urodził się 16 kwietnia 1848 roku w Pleszewie, w rodzinie rolnika Józafata i Józefy z Bielawskich. Po ukończeniu szkoły elementarnej uczęszczał do Królewskiego Katolickiego Gimnazjum w Ostrowie, skąd w 1863 roku został wydalony. Naukę kontynuował w Gimnazjum w Śremie, a następnie wstąpił do seminarium duchownego w Poznaniu. Z powodu Kulturkampfu zmuszony był przerwać studia w Poznaniu i ukończył je w Pradze czeskiej, gdzie 20 kwietnia 1875 roku otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Karola F. Pruchy.

Po powrocie na ziemie polskie pracował jako wikariusz w parafii św. Marcina w Poznaniu. Ścigany przez władze pruskie za działalność niepodległościową, ukrywał się w dworach wielkopolskich, m.in. u Niegolewskich i Trzcińskich, gdzie pełnił funkcję nauczyciela domowego. Po krótkim okresie jako kapelan przy kościele Pana Jezusa w Poznaniu, w 1886 roku otrzymał probostwo w Gninie. 1 października 1897 roku został przeniesiony do Dobrzycy, gdzie objął probostwo w kościele św. Tekli.

W Dobrzycy zainicjował powstanie Żywego Różańca, Towarzystwa Robotników, Kółka Rolniczego oraz Towarzystwa Przemysłowego dla kupców i rzemieślników. W 1898 roku założył Bank Ludowy, zorganizował także nauczanie języka polskiego. Przeprowadził drobne remonty w kościele parafialnym, ogrodził cmentarz katolicki i zainicjował zbiórkę pieniędzy na budowę nowego murowanego kościoła, pozostawiając po 6 latach fundusz budowlany w wysokości 5 800 marek.

W 1906 roku został proboszczem parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Buku, gdzie pracował przez 27 lat. Odnowił Farę, kościółek św. Krzyża, rozbudował probostwo, wybudował mieszkanie dla wikariuszy, odnowił stary szpital i sprowadził w 1917 roku siostry Szarytki. Był fundatorem Domu Katolickiego, współzałożycielem Banku Ludowego i „Rolnika”. W uznaniu zasług w 1913 roku mianowano go radcą duchownym, a w 1918 roku dziekanem dekanatu bukowskiego. W 1925 roku, z okazji złotego jubileuszu kapłaństwa, otrzymał tytuł Kanonika Honorowego Kapituły Metropolitarnej w Poznaniu, a Rada Miejska nadała mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Buku.

Zmarł w Buku w 58. roku kapłaństwa i został pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu św. Rocha w Buku. W 1928 roku został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za zasługi na polu pracy narodowej, społecznej i kulturalnej.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1928)
Otrzymał tytuł Kanonika Honorowego Kapituły Metropolitarnej w Poznaniu (1925)
Nadano mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Buku (1925)
Założył Bank Ludowy w Dobrzycy (1898)
Pełnił funkcję dziekana dekanatu bukowskiego (od 1918)

Ciekawostki

W 1863 roku został wydalony z gimnazjum w Ostrowie, prawdopodobnie za działalność patriotyczną.
Z powodu Kulturkampfu musiał ukończyć seminarium duchowne w Pradze, a nie w Poznaniu.
Podczas pracy w Dobrzycy zainicjował zbiórkę na budowę nowego kościoła, pozostawiając fundusz w wysokości 5 800 marek.

Udostępnij