Ludwik Bociański

Pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, wojewoda
24.08.1892 07.02.1970 Pleszew

Biografia

Ludwik Bociański urodził się 24 sierpnia 1892 roku w Pleszewie, w rodzinie chłopskiej. Był bratem dyplomaty Jana oraz Marii Bociańskiej-Radomskiej, uczestniczki powstania wielkopolskiego. Uczył się w gimnazjach w Ostrowie Wielkopolskim i Kępnie, gdzie zdał maturę w 1913 roku. Był twórcą drużyny skautowskiej.

W 1914 roku został powołany do wojska niemieckiego, służył jako podporucznik artylerii na froncie zachodnim, gdzie został ranny pod Verdun. W 1917 roku trafił do szpitala, a po rekonwalescencji służył w Wielkopolsce. Był członkiem POW zaboru pruskiego i jednym z głównych organizatorów konspiracji powstańczej. Wziął czynny udział w powstaniu wielkopolskim, dowodząc batalionem strzelców pleszewskich, z którym wyzwolił m.in. Ostrów Wielkopolski. Zorganizował 8 pułk piechoty, późniejszy 62 pułk piechoty wielkopolskiej.

W 1919 roku przystąpił do organizacji Grudziądzkiego pułku strzelców, którym dowodził jako 64 pułk piechoty. Walczył z bolszewikami nad Bugiem i uczestniczył w bitwie warszawskiej. W 1921 roku ukończył Wyższą Szkołę Wojenną i pełnił funkcje sztabowe, w tym szefa Wydziału Wywiadowczego Oddziału II Sztabu Generalnego. W 1926 roku opowiedział się po stronie Piłsudskiego. Dowodził 86 pułkiem piechoty w Mołodecznie, gdzie zainicjował budowę pomnika zwanego Ostrym Bramą Mińską. W latach 1930-1934 był komendantem Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej-Komorowie, gdzie wprowadził ceremoniał pasowania szablą na pierwszy stopień oficerski.

W 1935 roku został wojewodą wileńskim, a w 1939 roku wojewodą poznańskim. Stosował restrykcyjną politykę wobec mniejszości narodowych, co spotkało się z krytyką, m.in. ze strony Czesława Miłosza. Podczas kampanii wrześniowej 6 września 1939 roku został kwatermistrzem. 17 września na moście w Kutach próbował powstrzymać Naczelnego Wodza przed opuszczeniem kraju, a gdy to się nie udało, targnął się na swoje życie. Ciężko ranny został internowany w Rumunii, skąd przedostał się do Europy Zachodniej, ale nie otrzymał przydziału do Polskich Sił Zbrojnych.

Od 1947 roku mieszkał w Wielkiej Brytanii, nie angażując się politycznie. Zmarł 7 lutego 1970 roku w Londynie i został pochowany na cmentarzu Gunnersbury. W 2009 roku jego prochy, zgodnie z ostatnią wolą, sprowadzono do Pleszewa i złożono w kwaterze powstańców wielkopolskich. Nie założył rodziny.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Organizator i dowódca oddziałów powstańczych w powstaniu wielkopolskim
Dowódca 62. i 64. pułku piechoty, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej
Komendant Szkoły Podchorążych Piechoty, twórca ceremonii pasowania szablą
Wojewoda wileński (1935-1939) i poznański (1939)
Kawaler Orderu Virtuti Militari

Ciekawostki

W młodości grywał w piłkę nożną w Polonii Bydgoszcz na pozycji lewoskrzydłowego.
Wprowadził do ceremoniału wojskowego pasowanie szablą na pierwszy stopień oficerski, które przetrwało do dziś.
W proteście przeciwko opuszczeniu kraju przez Naczelnego Wodza w 1939 roku targnął się na swoje życie; ciężko ranny, uniknął śmierci.

Udostępnij