Juliusz Kolipiński
Biografia
Juliusz Kolipiński, ps. „Bartek”, urodził się 8 czerwca 1910 roku w Pleszewie. Był synem Jana, przedsiębiorcy i burmistrza Pleszewa, oraz Albiny z domu Samulskiej. W 1927 roku ukończył gimnazjum w Szamotułach, a w 1931 roku Wyższą Szkołę Handlową w Poznaniu, należąc podczas studiów do korporacji akademickiej Posnania.
W latach 30. działał w młodzieżowym ruchu piłsudczykowskim, m.in. w Związku Młodych Narodowców i Klubie 11 Listopada. Od 1932 do 1939 pracował w Zakładzie Ubezpieczeń Wzajemnych w Poznaniu, organizując we wrześniu 1939 jego przeniesienie. Dostał się do niewoli, przebywał w obozie jenieckim Stalag I A do 1940 roku, po czym powrócił do Poznania.
Od września 1940 roku działał w konspiracji - w Organizacji Ziem Zachodnich „Ojczyzna”, gdzie pełnił funkcje zastępcy i szefa Wydziału Organizacyjnego. Był również związany z Delegaturą Rządu na Kraj Poznań, kierując Biurem Delegata. W 1942 roku przedostał się do Warszawy, gdzie działał pod przybranymi nazwiskami, objął kierownictwo Wydziału Organizacyjnego w centrali „Ojczyzny”. Podczas powstania warszawskiego walczył na Starym Mieście i był reprezentantem „Ojczyzny” w Radzie Jedności Narodowej.
Po wojnie pracował w instytucjach związanych z Ziemiami Zachodnimi, był współtwórcą Instytutu Zachodniego. W latach 1947-1949 pracował w Ministerstwie Ziem Odzyskanych. W 1972 roku uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych. Opublikował wiele prac dotyczących gospodarki i polityki. Zmarł 12 listopada 1991 roku w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.