Antoni Kozłowicz

Żołnierz, kapitan administracji Wojska Polskiego
22.12.1885 12.08.1940 Pleszew

Biografia

Antoni Kozłowicz urodził się 22 grudnia 1885 roku w Pleszewie, w rodzinie Ludwika i Franciszki z domu Bilińskiej. Uczęszczał do szkoły realnej w Kaliszu i Ostrowie. Od 1905 roku działał w Towarzystwie Gimnastycznym "Sokół".

W przededniu I wojny światowej został zmobilizowany do armii niemieckiej, gdzie awansował do stopnia sierżanta. W 1917 roku, po ciężkich obrażeniach prawej ręki, został zdemobilizowany. Po powrocie do Wielkopolski zorganizował kompanię pleszewską, z którą wyruszył na pomoc powstańcom wielkopolskim. Brał udział w walkach pod Parzynowem, Zdunami, Miejską Górką i Rawiczem. 1 stycznia 1919 roku uczestniczył w zdobyciu stacji kolejowej w Krotoszynie.

Za męstwo w walkach pod Parzynowem i Rawiczem, gdzie zdobył trzy ciężkie karabiny maszynowe, został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy. W trakcie powstania wielkopolskiego ponownie ciężko ranny. 7 lutego 1919 roku mianowany podporucznikiem. Jako oficer 8 pułku strzelców wielkopolskich przeszedł cały szlak wojny polsko-bolszewickiej, a także brał udział w III powstaniu śląskim.

Po wojnie pozostał w służbie czynnej jako oficer rezerwy. Pełnił funkcje w Powiatowych Komendach Uzupełnień w Pułtusku, Płocku i Warszawie. W 1928 roku mianowany kapitanem administracji. W 1929 roku przeniesiony w stan spoczynku z powodu pogarszającego się zdrowia po odniesionych ranach.

Podczas kampanii wrześniowej zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego. Uciekł z niewoli niemieckiej i sowieckiej. Zmarł 12 sierpnia 1940 roku w Warszawie. Został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4772 w 1922 roku
Krzyż Niepodległości w 1932 roku za pracę w dziele odzyskania niepodległości
Krzyż Walecznych (dwukrotnie)
Złoty Krzyż Zasługi
Uczestnik powstania wielkopolskiego i wojny polsko-bolszewickiej

Ciekawostki

W czasie I wojny światowej służył w armii niemieckiej, ale później walczył w powstaniu wielkopolskim przeciwko Niemcom.
Podczas powstania wielkopolskiego zdobył trzy ciężkie karabiny maszynowe w walkach pod Parzynowem i Rawiczem.
Jego syn Wojciech został dziennikarzem, a córka Wanda Zyta pielęgniarką.

Udostępnij